Pranayama

1. BÖLÜM
GİRİŞ

Görecelik ve Yüksek bir Gaye Edinme

Mükemmelliğe Ulaşma, Varlık'ın Şuurlu Tamamlanmasıdır. Bu, Upanişad'ların merkezi konusudur. Upanişad'lar sırların sezgisel ortaya çıkarımlardır, ve sezgi bir bütünü meydana getiren parçaların (entegre) deneyimidir. Beyanları, tek bir Gerçeklik yaklaşımının muhtelif yöntemlerinin kesin açısını kendilerine dahil etmekte bir sorun yaşamazlar, çünkü bütünsellik (entegrasyon) hiç bir şeyi dışta bırakmaz. Hiç bir iki birey benzer şekilde düşünmez, çünkü Ruhsal Güç'ün nesnel bir hareketi olan düşünme bütünsel varoluştaki farklı noktalarda mod ve güç olarak değişiklik gösterir. Ama, o zaman varlıkların akli modundan doğan bu ayrımından ötürü, tüm bireyler ortak Hedef'e ulaşma, ortak amacı başarma amacında olmalıdır, çünkü hepsindeki gerçek tektir ve tüm yollar tek Mükemmellik'te birleşmelidir. Mükemmellik ya da gerçek iki tane olamaz. Bu durumda, Gerçeklik'e yaklaşım yöntemlerinin hepsi, saf Varoluş'un ebedi doğasına ait olan belli temel doğaları ya da değerleri içermelidir. Bu, varolması gerekli mantıksal sürekliliği ispat eden ve Gerçek'i olduğu gibi deneyimlemenin nisbi bireylerce verilmiş sayısız yöntemleri arasında varolduğu reddedilemez bir gerçektir.

Varoluş'un doğasını bulan tüm süreçlerde hatırlanması gereken en önemli nokta, bizim mantığa sadık kalarak göreceli ayrımları nesnel ve öznel yapamayacağımızdır, çünkü doğadaki bu tip farklar keyfi kavrayış ve algılamayı temel alırlar. Saf Varlık'ta özne ve nesneyi sadece anlık deneysel deneyime dayanan ve anlaşılmaktan yoksun olan içsellik ve dışsallıkla ilgili inancı kabul etmekten dolayı ayırırız. Nesnel dünya ve öznel bedenin ikisi de idrak edilen varlıkla ilişkidedir ve varoluş bölümü olmayan bir idrak kütlesidir. Bu idrak kütlesinde, nesnel deneyimin anlaşılmazlığıyla özne ve nesnenin ikisini de içeren bir şuur gerçeği önermeden gerçek kanıtlanır. Hem öznel hem de nesnel açılardan bakıldığında, evrenin gerçekliği kendi varoluşundadır. Bu varoluş da, varoluş şuurun bir içeriği haline gelmeden bilinemez. Ama bu içeriğin kendisi şuurdan farklı-olmayana dek, şuurla bir ilişkisi olmayacaktır ve bilinemez. Varoluşun bilenebilmesi için, varoluş şuurla aynı olmalıdır. Eğer bilinmiyorsa, kendisi o değildir. Varoluş gerçekten şuurun varoluşudur. Temel şuuru geliştiren idrak organı, varoluşu takip eder. Ve, şuur bölünmez olduğundan, varoluşta bu tip bir ayrım farklılaşmamadaki ayrılmazlık yoluyla ne içi ne de dışı olmayan doğanın kimliğine doğru daralır. Bir şeyle ilişkili olan hiç bir şey gerçek değildir. İlişki her zaman karşılıklı dayanışma anlamındadır, kendi kendine varolma anlamında değildir. Varoluş her zaman mutlaktır; başka bir şey değildir. Genel algılamaysa, gerçeğin ölçütü değildir. İnsanların ve hayvanların görecek gözleri olmasa bile, güneş var-olmamaya başlamaz. Ya da sırf biz onu algılıyoruz diye, biri ebedi varlık haline gelmez. Şuursuz huzursuzluk, her bir bireyleşmiş kişilik tarafından kendi ölçülerine göre hissedilir ve ayrı şuur noktalarında ebediyen kalmanın imkansızlığı Mutlak Mükemmelliğin Yüce Durumu'na işaret eder. Günlük konuşma dilinde, bireyi ilişkisel varoluşa doğru çeken bir güç olarak anlaşılan arzu, bireyselleşmiş varlığın kendi faniliğiyle çekilmeye devam edilmesi ve şuur alanında daha ileri deneyimleri isteme yetisizliğinin bir kanıtıdır. Şuurun daha alt durumlarıyla karşılaştırıldığında genişleme derecesi ne kadar yüce olursa olsun, şuurun göreceli durumunda varolmada bir tatmin yoktur. Her bir bireyde, şuurun diğer kademelerini deneyimlemek ve evrenin diğer çeşitli nesnelerine sahip olmak için kalıtımsal bir özlem vardır. Bu özlem, şuurun ölümsüz kademeleri deneyimlenmediği sürece ve ebedi nesnelere sahip olunmadığı sürece dinmeyecektir. Ancak, bu Ebediyetin çokluğunu ima etmez, çünkü Ebedi olan Bölümü Olmayan Varoluş'tur. Tüm evrenin hakimi olmak bile Ebediyete göre eksik kaldığından, daimi tatmini vermez. Daha yüksek bir değerde olsalar bile, cennetin ve dünyanın yöneticiliği göreceli varoluşlardır, ama mutlak bireysellik olsa bile, tatmin zirveye ulaşmaz. Mükemmel tatmin yaşamın ikilikçi (dual) durumunda bulunmaz -bu mutlak ikilikçilik olsa bile. Mükemmel tatmin, sonsuz deneyimde ve sonsuz varlıkta bulunur.