Pranayama

2. BÖLÜM
DÜNYANIN DOĞASI

Gelişim Fikri

Yukarıdaki gerçek ifadeler, çaresizce ölümlü olan bir kişinin buna söyleyeceği şey ne olursa olsun, saf varoluş olarak nesnelerin gerçekliğinin açıklamalarıdır. Göreceli birey çoğulluk ve biçimler dünyasını bir hayal olarak reddedeceği İçsel-Bütünlük için bu tip bir aşk duymaz. Deneysel bilimsel görüşe göre, farazi bir teselli, dünyanın Ebedi Yaşam'a doğru ilerleyen evrim sürecinde gerekli bir adım olduğudur. Destek, Upanişad'ların dünyanın Brahman'ın ortaya çıkışı olduğunu, daha yüksek bir vizyonun bile bu görüşü reddedeceğini açıklayan bazı pasajlarında aranır.

"Tüm bunlar İlahi Kontrolcü'de bulunmaktadır." --Isha. Up.,1.

Görünüş, Gerçeklikte bulunur. Gerçek, gerçek olmayanın en uç noktasında bile ısrar eder. Gerçek olmayan daha az gerçektir, ve kötü iyiliğin daha az derecesidir. Tüm evren, Gerçeklik'in dereceli olarak ilerleyici gizlenmesidir.

"Tüm varlıklardaki İçsel Ruh, Tek Kontrolcü, kendi tek biçimini çeşitli yapar."--Katha Up., V.12.

"Bunlardan biri ya da diğerine kim sevgi ve saygıda bulunursa, (Gerçek'i) bilmez; çünkü o bunların biri ya da diğeriyle tam değildir, ... benlik Tüm bunların ayak izleridir, çünkü kişi Tüm bunları onunla bilir." --Brih.Up., I.4.7.

Göreceli zeka burada, dünyanın Brahman'ın kendi-sınırı olduğu ve dünyanın Gerçeklik yolu olduğu kavram için bir destek arar. Birey Mutlak'ın ayak izleridir, ve nasıl ki kişi sığırları ayak izlerini takip ederek bulursa, kişi bu Tüm'ü, Brahman'ı da ayak izi ya da bir izi olan sınırlı benliği yoluyla bulur. Birey kozmiğin bir kopyası ya da minyatürüdür. Svetasvatara Upanişad (IV.2-4), Gerçek'in tüm çeşitli şeyler haline geldiğini söyler. Chandogya Upanişad'ın Sandilya-Vidya'sı (III.14), Gerçek'in dünyadaki herşeyi ihtiva ettiğini açıklar. Bireyin Mutlak'a doğru ilerleyen evrimindeki aşama olarak evren kavramı, dünyayı bir hayal olarak algılama biçiminin katı anlayışına bir hazırlık gibi görünmektedir. En yüksek din, çeşitliliğin reddini içerir. Dünyanın deneysel gerçekliği, yine de, ilerlemenin daha-az-gerçekten daha-yüksek-gerçeğe doğru olduğu ve yanlıştan doğruya doğru olmadığı görüşünün onaylanmasını talep eder, böylece dua bizi

"gerçek olmayandan, Gerçek'e" --Brih.Up., 1.3.28. yönlendirir.

Çoğul dünyanın nihai hayali doğası, aydınlanma ve iç yüzünü anlama ile açıklanmıştır ve dünyanın Sonsuz'a doğru ilerleyen evrimi bilimsel bir gerekliliktir. Ussallık kategoriler üzerine temellenmiştir ve ilişkisiz olan bütünsel deneyim ussallık ile anlatılamaz. Dünya, Gerçeklik'e zarar vermeden ussal olarak açıklanabilir, çünkü içgörü ya da sezgi mantıksız değildir. Ama, ussallığın her zaman, Mutlak'ın gerekli görünüşü yaparak, deneysel şuuru doğrulayan bir sevgisi vardır, çünkü ussallığın kendisi deneyseldir. Bu, kuyruğu olmayan bir tilkinin arkadaşlarına kuyruklarını kesmelerini tavsiye etmesi durumudur. Bu, nesnelerin çoğulluğunun bir hayal olmadığını, ama kendi bireysel özgürlüklerinin gerçek olmadığını söyler. Tüm dünya bir hayal ise, etik gereklilik ve Mükemmeliyete olan kişisel-çaba zor bulunur. Mutlakçı metafizik hayatı kendisi için zorlaştırır, ve biz dünyanın ve bireyin göreceli gerçekliğine başvurma zorunluluğu hissederiz. Bilim adamları zihin yöntemini izlerler.

Dünyanın entellektüel görünüşü ve Gerçek her zaman göreceli kavramlarla renklendirilmiştir. Buna göre, dünya, benliğin şuurun daha üst durumlarına doğru ilerleyen ve kademesel yükseliş aşamasıdır. İnsanoğlu fiziksel bedenden başlar ve yok olmaz Ruh olarak son bulur. Kişinin doğduğu Doğa, sevgili ve vefakar arkadaşıdır, yoksa güçlerine karşı savaşması gerekli olan karşıt bir düşman değildir. Kişi bu dünyada, kendisini yok etmek isteyen dehşetli hayaleti bir tekmede kenar atmak için değil, daha üst şuurlar için dünyevi şuur basmaklarını tırmanması gerektiği için varolur. Ölüm ve doğum, daha üstün durumlara ulaşmak için, bireysel şuurun değişken durum süreçleridir. Ruh, tekrarlanan benzer deneyimden sonra, geçmiş arzuların ivmesinden kaynaklanan şuurdaki değişimden tükenecek ve değişimin ve evrimin olmadığı Mükemmeliyet durumuna ulaşacaktır. Dünyadaki varlıklar günah tuzakları değildir ve kötü olarak adlandırılamazlar, tersine kişinin kalıplaşması ve nesnel çekimden vazgeçerek kendini Ebediyetin Gerçek'inin ortasında kalması için Doğa'nın sağladığı bir çarelerdir. Ve böylece bunlar gelişim basamaklarını oluşturur. Nesnel irtibat, çoğulcu bağımsızlık inancından kurtulmada bir etki yaratmayı amaçlamaktadır. Birey ruhsal evrim sürecinde olduğu sürece, bedene iyi bakılmalıdır. Yaşamın belli bir aşamasındaki evrimin belli bir sürecini etkilemesini amaçlayan beden bu görev tamamlanmadan yok edilirse, Doğa bireye karşı bir intikam alacak ve bunun tamamlanmamış bir önceki işin devamı için ihtiyaç duyulan bir başka uygun bedenin tezahürü için gerekli durumlara tutunmasına zorlayacaktır. Sistematik Doğa kendi içinde uyuşmazlık içinde değildir, ve bu nedenle birbiriyle tezat güçler ile dolu değildir. Yaşam güçleri benliğin her-şeyin-dahil-olduğu Gerçeklik ile birliğinde farklı itkilerdir. İçindekilerle birlikte evren algılanamaz muazzamlıkta bir hızla, tamamen şuurlu ve uyumlu Varlık olarak var olabilmek için her an biçim değiştirmektedir. Bu nedenle, kişinin içindeki ve dünyadaki güçler her zaman uyumlu ve kardeşlik içindedir ve asla birbirine düşman değillerdir. Duyular, çalışır ve kendi nesnelerini ister, akıl, nesnel varoluşu düşünür, yaşam bitmeyen nefesinde ısrar eder, aşk ve sevgi, nefret ve savaş vardır, ve tüm sebebi Ebedi Varlık'ın Doğa'nın Bölünmez Çoğulluğu'nda kendini ifade etmesindendir. Yaşam içsel-farkındalık ve Gerçek-deneyim'in dramatik çabasıdır. Her bir olay bu amaç için meydana gelir. Görünüşteki her bir çelişki Mutlak'ın kendi içindeki cömertliktir. Yaşam ruhun bir hatası ya da ruhun çılgınlığı değildir. Samsara bir lanet değildir, benliğin Mutlaklık'a doğru genişlemesi sürecidir. Varoluşun her bir faaliyeti, Mutlak farkedilene dek, durumun daha iyiye gitmesidir. Mükemmellik durumu ne Bölünmezlik'tir ne de Çoğulluk'tur, tersine Bölünmez Çoğulluk'tur. Yaşamdaki çeşitli deneyimler tutarsızlık değil, tek Doğa'nın çoklu biçiminin, farklı ego-merkezlerince deneyimin belli biçimine olan bağımlılıkları derecesinde çeşitli olarak hissedilmeleridir. Doğa'nın bütününü kucaklamaya başladıkları anda, çeşitlilik Mutlak'ın Özben'de-açığa çıkması olarak deneyimlenecektir. Dünya bir hayal değildir, tersine Mutlak'ın bir biçimidir. Düşük biçimler, deneyimin yüksek biçimlerine ulaşmak için adımlardır, (bu yüzden) hayaletler olarak reddedilmemelidirler. Tüm biçimler, konuşmalar ve fiiller kendi içinde Ebedi Plan'ın ifadeleridir. Kişi sadece, şuursuz planda birbirinin zıddı gibi görünen ama aslında Mutlak'ın uyumlu ve mutlu oyunu olan çalışmalarının anlamını "fark etmeli"dir. Hatta materyalizm bile Mükemmeliyet yolunda bir adımdır. Çeşitli deneyimler Gerçek-Farkındalık'ını başarmak için faaliyeti uyarır. Ölüm, daha iyi bir yaşamın başlangıcıdır. Kötülük, iyiye yönelme durumunun başlangıç noktasıdır. Hiç bir şey kendi başına bağımsız değildir. Herşey birbiriyle ilişki içindedir ve Ebedi Bütün'ün biçimini birlikte örmüşlerdir. Herşey sadece Ebedi Şuur'un bir parçasıdır.

Bu, görecelilik dünyasında bulunan bireye görünen olacaktır, çünkü göreceli bireyin, Mutlak'ı göreceli terimlerle kavramasına yardımcı olunamaz. Biz ne olduğumuz dışında hiç bir şeyi bilemeyiz. Herşey değiştiğinden, değişimin kendisi Gerçeklik'in ayrı bir kategorisi olarak sınıflandırılır. Kurallara bakılırsa, tamamen yanlış ya da hatalı, yalan ya da kötü, ya da gerçeğin saf negatifinin herhangi bir türü diye bir şeyin olmadığı, ama daha az gerçek veya daha üst gerçek olduğu, negatifin "varoluş" olmadığı, ve bu nedenle nesnel olarak deneyimlendiğinde bazı dereceleri varmış gibi görünebilse de, herşeyin tek pozitif bölünmez Gerçek olmadığı doğrudur. Ama, yine de, hatırlanmalıdır ki, gerçekten değişime uğrayan Gerçek'e sahip olmanın bir anlamı olamaz. Evrim, kesin bir kategori değil, deneysel bir yorumdur.

Zihnin, Gerçeklik'in süreç olduğuna karar vermesi, temel olarak kendisiyle-tezat olan olarak sunanla uzlaşmaya çalışmasının etki sürecidir. Bu görüş bir kişinin bakış açısından ne kadar mantıklı görünürse görünsün, sezgisel Upanişad'ların özsel teklifleri olarak mantıkla çelişen bir doktrin olan, Ebedi Bütün'ün kendine ulaşmaya çalışan sürekli değişen bir süreç olduğunu söylediği kabul edilemez. Bunlara göre, dünyanın biçimi esasen bir görüntüdür ve Brahman dışında hiç bir şey yoktur. Biz zaten Ebedi Varoluş'taki evrim olasılığını kendisiyle-çeliştiğinden reddettik. Evrim değişimdir, ve değişim Varoluş'un fani doğasına bir iz bırakan bir şey haline gelmektir. Ama Varoluş ebedidir. Mükemmelce gerçek olan hiç bir şeyin değiştiği ya da evrim geçirdiği söylenemez. Brahman bu nedenle değişmez. Eğer değişen, Brahman dışında bir şeyse, eşi olmayan Brahman'a biz bir eş yaratmalıyızdır. Her durumda, değişim ve evrim nihai gerçekler olarak mümkün değildir. Deneysel gerçekler kişinin yaşamında yer alabilirler, ama kişi Varlık ya da Brahman'ın özsel doğasının mükemmel farkındalığına sahip olmak istiyorsa, bunlara nihayetinde yalan olarak bakıp, aldırılmamalıdır. Tüm fenomenin gerçek-dışılığı öğretisinin gerçek dışılığını ileri sürmek kolaydır. Ama gerçek dışı varlığın şuuru gerçek dışı olamaz. Tüm inkardan sonra, hatta bu inkarın inkarından sonra da, şuur yine de Mutlak olarak, çıplak, özelliksiz saydamlık olarak değil, İlahi Mükemmelliyetin harika Meskeni olarak kalır.