www.yogamerkezi.com

Yukarıdaki Gerçek-farkındalığının üç katlı süreci inkar ve onaylama ile devam etmektedir. İnkar, mikrokozmik ve makrokozmik nesnelliğin dayatılmış reddi, nesnelleşme gücü yoğunluğunun derecesine göre farklı olan, bireysel ve kozmik olarak kaba, süptil ve nedensel tezahürleri oluşturan fiziksel, hayati, zihinsel, akılsal olan yüzeysel fenomenel kılıfların ve varoluşun planlarının aşımıdır.

Tüm bunlar, “bu değil, be değil” denerek inkar edilmişlerdir, çünkü Gerçek olan O görülen ve varoluşta fark yaratır görünen değildir. Kişinin kendi dışındaki Tanrı’ya tapması bile nihai olarak doğru değildir, çünkü burada Tanrı bir özne karşısına konan bir nesne haline gelir. Bilgi nesnesi olan herşey nihai olarak gerçek değildir, bir “O-değil” ve “Kendi benliğine dışsal olan (kendine sekonder olan) bir ilaha tapınan, “Ben bir (kişiyim); o da bir başkası” diye düşünen, (Gerçek’i) bilmez; o kurbanlık bir hayvan gibidir.” (Brih. Up., I. 4. 10) “Kişi sadece kendi Özben’ini kıymetli olarak sevmelidir.” (Brih. Up. I.4.8.) Nesnel bir Tanrı bile Mutlak’ın kendini-sınırlamadır, ve bu yüzden bu, öznel varoluşun nesnel bileni ve öznel adanmışın nesnel ideali olarak varolan bir varlıktır. Tanrı, fiziksel, süptil ve nedensel evrenin kozmik bütünselliğidir, bunun içindeki insan fiziksel, süptil ve nedensel bedendeki bireysel parçalanmadır. Dolayısıyla, İşvara bireyden çok daha geniş bir gerçeklik ise de, birey ve İşvara’nın ikisi de fenomenel varlıklardır. Herneyse, tüm nesnel varlıklar, bireysel ya da kozmik olsalar da, Varoluşun Birliğine doğru hareket eden bütünsel düşüncenin gücü yoluyla inkar edilmelidir. Taittiriyopanishad (II. 8; II. 2-6) şuurun beş nesnel katının Mutlak deneyiminin üstünden geçtiği bu özben-aşkınlığı yöntemini açıklar. Her içsel kat, dışsal katlara göre, daha süptil ve daha kapsamlıdır ve bunları kendi benliği ya da özbenliği olarak kaplar. Bu nedenle, inanç ve mantık yardımı ile negatif iddia yöntemi ile, tüm dışsal-şuur-katlarının üstünden geçilir, tüm bunları yegane Varlık olarak içeren ve aşan en içteki gerçek Özben, Brahman’ın farkına varılır. Burada, beden ve dünya tüm tezahür dereceleri içinde eş zamanlı olarak reddedilir, ve böylece Gerçeklik kendi Özü içinde deneyimlenir.

Olumlu yöntem, kişinin kendini Mutlak ile özdeşleştirmenin direkt girişimidir. Bu, kişinin kendini evrendeki tüm varlıklara akort etmesi ile başlar, ve sonra Ebediyet, Sonsuzluk, Ölümsüzlük, Değişmezlik, Tamlık fikirleri ile devam eder. Bu, negatif olana göre daha cüretli bir yöntemdir, çünkü olumluluk her zaman olumsuzluğa göre daha katı bir gerçektir, daha zor boğuşulur, ve bu yüzden burada, daha fazla cesaret, direnç, sabır, sağlamlık ve irade büyüklüğüne ihtiyaç duyulur.

“Ben Mutlak’ım” ve “Tüm bunlar Mutlak”, Gerçeklik’in olumlu iddialarının iki biçimidir. Bunlar, ikincisini birincisini takip eden, Tam-Deneyim’in iki aşamasıdır. Birincisi biri, birey ile ilişki içindedir, ve sonuncusu nihai kesinliktir. Birincisi öznel bedenle ilişki içinde ortaya çıkar, ikincisi ise tüm evrene gönderme yaparak ortaya çıkar. Başlangıçta, “Ben Gerçeklik’im”in deneyimi vardır, ve sonradan “Herşey Gerçeklik’tir, Ben Herşeyim, sadece Gerçeklik vardır”ın yüce deneyimi gelir. "Aham Brahma Asmi" ve "Sarvam Khalu Idam Brahma" İçsel-Bütünselliğin yüce olumlu süreçlerini oluşturur. Bunlar içinde, birinci deneyimden ortaya çıkan sonsuz psikoz (Brahmakaravritti) bile ikinci deneyim yoluyla ulaşılan Saf Varoluş-Şuur içinde çözünür.

Bu, kişinin kendini bir anda tüm ybancı ikilikçi düşünceleri (Vijatiyavrittinirodha) durdurarak ve gerekli birleştirici şuurun kendini tamamen göstermesine (Sajatiyavrittipravaha) izin vererek Mutlak-Şuur içinde boğma çabası gibidir. Düşünce, tüm çeşitlilik ve ikilikçilik fikirlerini bir yana bırakarak, şuursal mutlaklık içine gömülür. Bireysel çaba, sonsuz psikoz deneyiminde son bulur, çünkü bu, Sonsuz Tamlıktaki Şuurdan ayrı olduğunaa dair bireysel şuurun çözülmesinin başlangıcıdır. Bu aşamanın ilerisinde sadece, deneyimin değişmesine neden olan, Mutlak Birlik Gerçeğinin Gücü işleyebilir; yoksa, bu tip bir çabasız dönüşüm açıklanamaz. Nesnel bütünsellik ya da algılanabilen evrenin bütünselliği etkilendiği sürece çaba gösterilir, ama kişilik ya da bireyin kendisinin Sonsuz Varlık içinde yutulduğu Mutlak-Bütünselliği, birey tarafında bir çabanın sonucu olamaz. Bu, süper-mantıksal gizdir ve bu nedenle felsefi tartışmaların konusu değildir.

Mutlak Işık, Güç, Bilgelik, Saadet, Huzur, Şartsız Çokluk ve Sınırsız Tatmin Okyanusu, olumlu tasdiğin fikirleridir. Upanişadlardaki bir çok cümle Gerçek-Farkındalığının bu sürecini önerir. Düşünce yoğun tasdik ile kendini etki olarak mateyalize eder, ve daha üstün ve daha geniş bir şuur durumu böylece, bunun ötesindeki durumun açılmasına yardım eden Süper-bireysel Gerçek’in tasdiki ile deneyimlenir ve böylece sonunda, Mutlak Mükemmellik’e ulaşılır ve bunun farkına varılır. Bu, burada ve şimdi anında özgürlük getiren Brahmabhyasa ya da Brahmabhavana yöntemidir. “Burada, kişi (kendini) Brahman olarak deneyimler.” (Katha Up. VI.14.) “ Onun yaşamsal enerjileri ayrılmaz; burada kendisi ile birleşirler.” (Brih. Up. IV. 4.6.; III.2.11) Brahman’ı bilen farklı plan ya da bölgeler üzerinden geçmez, O vardır.

Ana Sayfa

Bir önceki sayfa

Bir sonraki sayfa