www.yogamerkezi.com

Upanişadlarda, ruhun özgürleşmesinin Krama-Mukti ya da gitgide artan kurtuluşuyla ilgili imalar vardır. Ruh, Brahma, Vişnu ve Şiva teslisini bile aşan Karya-Brahman’a ya da Parameshwara’ya ulaşır. Bu evrenin Yüce Rabbine “Parama-Puruşa”, “Uttama-Puruşa” ya da “Puruşotama” denilmektedir. O, Mutlak Birey’dir, merkezin Sebei olarak tezahür etmiş Yüce Brahman’dır, evreni ayakta tutan ve çözendir. Upanişadlar vurgularak söylemektedirler ki, bencil olmayan meditasyon ve bilgi ile bu Yüce Neden’e ulaşan kişi bu ölümlü sarmala dönmemekte, tersine Mutlak Gerçeklik’e doğru ileri devam etmektedir. Mundaka Upanişad, Brahma’nın dünyasındaki azizler zamanın sonunda ölümden özgürdür der. Karya-Brahman’ın dünyasına ulaşanlar ise, evrenin sonuna dek orada kalırlar ve “Satyakama”lar ve “Satyasankalpa”larının-Gerçek’e dayanan arzularının ve isteklerinin meyvelerinin- etkilerinin zevkini çıkarırlar. İstedikleri herşey anında orada olur, çünkü onlar Evrensel Varlık ile uyum içindedirler. Evrenin Rabbi’nin saadetine en yüksek yakınlığın tadını çıkarırlar. Arzuları Samsara’daki ölümlüler gibi değildir, çünkü birinin arzuları yalan üzerine oturan ürkütücü tutkularken ve evrendeki diğer bireylerin çoğunlukla karşısında yer alan yoğun bencillik ve egoizmden ortaya çıkarken, diğerinin arzuları, bu kişiler de bireyselliklerini muhafaze etseler bile, evrenin Tanrı’sının kanunları ile uyumlu mutlak doğru-isteklerdir. Pratik olarak, özgürleşmiş ruhun arzusu genel anlamda bir arzu değildir, çünkü bu Avidya’nın (yanılgı içindeki tutku ve karanlık) etkisi değildir, tersine bu Maya’nın (doğrunun ve bilginin ışığı) etkisidir. Özgürleşmiş bir ruhun arzusu bir diğerininkinin karşısında olamaz, çünkü onlar tek bir Tanrı ile birlikte var olurlar; ama bir kişinin arzuları genellikle diğerlerine karşıdır, çünkü bu kişilerin hepsi dağılmış ve birbirlerinden Avidya’nın karanlığından ortaya çıkan ayrı egolardan ötürü kesilmiş durumdadır. Özgürleşmiş ruhlar ruhsal doğanın yüksek fikirleri yoluyla düşünür ve çalışırlar; akıl ve duyu organlarının düşük doğasıyla çalışmazlar. Evrensel yaşamı solurlar ve evrenin Efendisinin neşesini paylaşmak için var olurlar. Onların, herşeyin şuuru ile bitmez tükenmez yakınlığı, tüm evrenin nesnel özlerinin farkındalığı vardır. Deneyimleri, şüphesiz, nesneldir, Mutlak’la eş değildirler, ama, bu Tanrı ya da Işvara’nın sürekli Kozmik Şuurundan farklı olsa da, herşeyle istedikleri an özdeş hale gelme yoluyla evrenin tüm bilgisine sahiptirler. Ama Tanrı’nın varlığına da karşı değildirler, tüm bunlar orada kendiliğinden olsa da, onlar tıpkıTanrı’nın çalıştığı gibi çalışır, Tanrı’nın yaşadığı gibi yaşar, Tanrı’nın istediği gibi ister. Onlar, Mutlak’ın kendi içindeki sportif biçimleridir. Hiç bir şey istemezler; onlar kendileri ile tatmin olmuşlardır. Kendilerinden başka hiç bir varlığa içleri gitmez, sadece kendilerini arzularlar, ve hatta evrenin nesnelerinin tadını çıkarırken bile, bunu herşeyi içine çeken birlik-şuuru ile yaparlar. Onlar ortak merkez ve aynı uzunlukta bir çapa sahip bir kaç çember gibidirler, ama Ebediyetin Büyük Çemberi içinde algılanırlar. Bu ruhlar arasındaki farklılıklar Ebediyete zararlı değildir, çünkü bunlar onunla uyum içindedir. Ancak, bir şeylerin kimliklerinin şuuru ile olan eğlenceler ve gerçeği-istemek bile en yüksek Özgürleşme olan Brahmanbhava olarak alınamaz.

Bu ruhların, sadece Tanrı’ya ait olan evrensel yaradılış, koruma ve yok etme güçleri dışındaki tüm güçlerin tadını çıkardıkları ve aynı güç kendilerine bahşedilmiş olsa, fiillerin uyuşmazlığı ortaya çıkabileceği söylenir. Bu ifade, Tanrı ve özgürleşmiş ruhların arasındaki ilişki aynı değil farklıysa mantıklı olabilir. Eğer Özgrüleşme Tanrı’nın en üstün Bilgisi ise, o halde Tanrı ile aynı dünyada yaşamak, Tanrı’nın yakınında yaşamak ve Tanrı’nın suretine benzer bir biçim almak ve yine de Tanrı’dan farklı olmak Özgürleşme’den sadece daha az olabilir, çünkü Tanrı bir çok bireyden oluşan bir şey değil, bir Samsari değil, varolan tek Mutlak Birey’dir, ve onunla ilişki içinde olmak onu bilmek demektir, ve onu bilmek demek onunla bir olmak demektir, ve onunla bir olmak demek dualiteyi (ikilikçiliği) algılamamaktır. Krama-Mukti yolundaki Brahmaloka’da bulunan ruhların sahip olduğu Tanrı ya da Işvara’nın bilgisi sadece Işvara-Şuuruna yakındır, ama bununla aynı şey değildir. Bu nedenle, bu ruhlar kendi çevreleri içinde zevkleri söz konusu olduğunda tam bir özgürlüğe sahip olsalar da, herşeye gücü yeten ve her yerde olan değildirler. Burada, eğer tüm ruhlar Işvara ile bir olsaydı, özgürleşmiş ruhlara yaratma, koruma ve yok etme güçlerinin bahşedilmesinden ortaya çıkan uyuşmazlık sorusu ortaya çıkmazdı. Tanrı ile aynı güç ve bilgi bahşedilmiş olması demek, Tanrı olan Tek-Bütün’ün biçimini oluşturan, farklı-olmayan varlıklar olmak demektir. Ve, hiç bir iki birey, farklı biçimlerini yok etmeden tekbir varlık olamayacağı için, bu bizi, bu ruhlar arasındaki deneyimin farklı olduğunu sanmaya götürmektedir. Ayrıca, özgürleşmiş ruhlar sadece evrenin sonunda olan Mutlak-Deneyim’e ulaşır dendiğinde, burada ima eidlen şudur ki; İşvara Kendi-kendinin şuurunda bir varlık olduğu sürece Mutlaklık bu ruhlarca deneyimlenemez, bu da demektir ki hala nesnel bir deneyime sahipler ve İşvara ile aynı değiller. Yoksa, evrenin sonuna dek bireyselliklerini korumaları için bir nedenleri yoktur.

Ana Sayfa

Bir önceki sayfa

Bir sonraki sayfa